هرکس که دعوت داشت آورد یک کادو

گلبرگ های سرخ یک فرش ماشینی

مو یک سبد انگور

گل شهد و شیرینی

زنبورها امروزازاین محل رفتند

با اولین پرواز ماه عسل رفتند

ماه در عسلی چشمانت تمام شد...

نبودنم را ببخشید و نیامدنم را نیز!

جمع شده در سلول های متفکر،

به سیخ کشیده ایدئولوژی رهایی را!

تلخ گذشتم از سیاه چالی که در آن،

 مردان ریشه های آزادی را رج رج بالا می برند

اما پیر ..

اما کور...

و زنانشان در روسپی خانه ها ،

کودکان مقدس می زایند!

 قانقاریا گرفته دندانهایم

با دهانی که ول می گردد،

و سکوتی شکسته در چشمانم

به سوگ نشسته ی غرور نویسندگان دهه ی نود!

زل می زنم به این همه بیگانگی مفرد،

که سیزده پاکت خالی سیگار را تاب نخواهد آورد

و پناه میبرم

 به آسمان خراشی در ارتفاع طبقه ی هفده!

تا بالا بیاورم خودم را

که خیس ادرار پس از هم خوابگی ام...

در بطن بهت زده ی چشمانت سیگارهای ممتد،

آرواره هایم را زنجیر بسته اند

و مردمک های منقلبم رقاصکان دایره ی تردیداند،

که نحسی قابیل را به لبخند های کریح بدل میکنند!

تو از کابوس های مومیایی شده ای می آیی

که رگه های عشق در لابه لای درزهایش تعفن می کارد !

و شیار های باکره گی در نگاه های تونل دارت عقیم مانده است ...

---------------------------------------------------------------------------

* نوشتن کریه به این شکل /کریح/ تعمدی است!